En nu?

Door Silvos op woensdag 8 februari 2017 01:52 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 3.346

Dit is wat ik ongeveer anderhalve week geleden dacht toen ik het zeer nare bericht kreeg dat mijn zusje (nog geen 30 jaar oud) was overleden. Omwille van persoonlijke- en privacyredenen ga ik het hoe en waarom niet toelichten maar wel wil ik jullie een indruk geven van wat er voor mij persoonlijk dan gebeurde in een week daarna ‘en nu dan?’ Zogezegd.

Eerst kwam voor mij de schok, het ongeloof toen ik het nieuws kreeg. Enerzijds ben je er van overtuigd dat het niet waar is en komt er ontkenning in je op. Anderzijds weet je dat de persoon aan de andere kant van de lijn geen grapje maakt en dat het echt is, maar het besef moet nog even inzinken. Dit gebeurde bij mij middels een spreekwoordelijke baksteen die letterlijk in mijn maag viel. Ik was op dat moment in de auto onderweg naar huis en had de boodschappen op de bijrijdersstoel staan. Mijn eerste ingeving was om een van de halve liter blikken bier in het boodschappenkrat naar binnen te slaan maar ik kon me daar nog net van weerhouden, bedenkend dat dit geen strak plan was na de schok die ik net had gehad. Daarna volgende een avondvullende confrontatie met familie waarin eindeloos werd gesproken over het hoe, waarom en natuurlijk de eerste herinneringen. Afgezien van 20 minuten alleen in de auto had ik toen ik ging slapen geen moment rust voor mezelf gehad en er volgde dan ook een slapeloze nacht waarin alles wat was gebeurd de revue passeerde en het schokkende nieuws een beetje begon in te zinken.

De dag erna komt het onwerkelijke besef daadwerkelijk door maar krijg je ook gelijk zoveel informatie op je bord dat je er verder niet meer over na denkt. Allerlei praktische, ogenschijnlijk onbetekenende zaken dienen in rap tempo afgehandeld te worden om tijdig een afscheid plechtigheid te kunnen organiseren. Je gaat in gesprek met banken, uitvaartondernemers, verzekeraars en voert gesprekken waarvan je (ik althans) dacht dat je ze nooit zou moeten of willen voeren – ook krijg je keuzes als welke soort bloemen, wat maakt mij dat uit het lijkt zo irrelevant.

In de dagen daarna begin ik minder en minder nuttig te worden voor mijn ouders. Ik ben niet het type dat zich kan laten leven in zo’n moment, het besef was ingezonken en ik had tijd nodig om dat te verwerken terwijl mijn ouders zich meer lieten meeslepen in het moment, alle mensen en familie die zich druk maakte om hun. Overdag zonderde ik me af om in alle rust na te denken over wat was gebeurd, in de avonden sprak ik af met vrienden. Deels om mijn verhaal te vertellen, maar deels om ook over onzin en dagelijkse gebeurtenissen te praten, even wat afleiding van de beslommeringen.

Na enkele dagen begonnen zich naast emoties ook ernstige symptomen van stress te vormen, ik ben namelijk geen sociaal persoon en bepaalde verwachtingen die de familie had gevormd van mij omtrent de plechtigheid waren als extra bakstenen in mijn maag. Achteraf vormden deze dagen een wazige onaangename combinatie van emoties en stress waar ik me niet veel van kan herinneren.

Uiteindelijk was er dan de dag van de plechtigheid, deze verliep boven verwachting goed, zoals vaker met stress maak je je uiteindelijk drukker dan nodig is. Voor zowel mij als mijn familie verliep de plechtigheid en alle sociale activiteiten eromheen zo goed mogelijk als de omstandigheden het toelieten. Ik ben achteraf trots en opgelucht dat wij mijn zusje een waardig en mooi afscheid hebben kunnen geven. Maar dan komt de dag er na, en nu? De plechtigheid is achter de rug het besef is enigszins ingedaald maar verder dan deze dag heb je niet gedacht.

Dat is de aanleiding voor het schrijven van deze Blog. Ik ben zelf licht overmatig drankgebruiker en daarnaast een fervent roker voor de afgelopen 10 jaren. Bovenstaande deed mij naast alle emoties ook beseffen hoe relatief het leven is, hoe kort het leven is en hoeveel tijd je eigenlijk verspild met nutteloze dingen. Ik heb mijzelf dus een doel gesteld; stoppen met roken nadat alle verplichtingen achter de rug waren. Inmiddels ben ik 48 uur rookvrij, voor het eerst in jaren. (ik was namelijk een echte koppige roker, ondanks griep e.d. rookte ik gewoon door). Echter afgelopen avond wist ik even niet waar ik het moest zoeken, met alle emoties nog zo vers en de stress van het niet roken daarbij dus besloot ik deze blog te schrijven – en het lucht reeds op.

Het doel van deze blog? Voornamelijk uiteraard emoties en frustraties van mij afschrijven, ik hoop dat het een niet al te warrige blog is geworden. Daarnaast wil ik mensen die dit lezen een boodschap meegeven, hoe clichť het ook klinkt, het leven is bijzonder relatief, ga meer genieten van het leven en maak je minder druk om kleinigheden en dagelijkse beslommeringen!